Κωνσταντινούπολη: Χρυσό ο Χονδροκούκης για την Ελλάδα

Κωνσταντινούπολη, Μάρτιος 2012. Ο ελληνικός εθνικός ύμνος ακούγεται σε ολόκληρο το στάδιο και ένα νεαρό αγόρι, κοιτά με λαμπερά -λίγο βουρκωμένα- μάτια την σημαία μας, να ανεβαίνει στο ψηλότερο σημείο. Μένω να κοιτώ την εικόνα μαγνητισμένη. Δεν τον ξέρω τον πιτσιρικά και όμως θέλω να τον ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου. Γιατί είχα τόση ανάγκη να νοιώσω ότι «μπορώ». Μπορώ να φτάσω το όνειρο. Μπορώ να «φύγω» μπροστά. Μπορώ να δω να αποδίδουν οι κόποι μου. Μπορώ να ξεχωρίσω ανάμεσα σε τόσους. Μα κυρίως, μπορώ να κοιτάξω ψηλά και να νοιώσω περήφανη που είμαι ελληνίδα. Γιατί ο Χονδροκούκης -ένα παιδί- μπόρεσε. Γιατί παιδιά όπως τούτο εδώ υπάρχουν κι άλλα. Που δεν τα ξέρω. Ξέρουν όμως αυτά. Ξέρουν να παλεύουν μεθοδικά με υπομονή επιμονή σκληρή δουλειά και όταν φτάνει η ώρα να πετούν ψηλά και να παίρνουν μαζί τους κι εμένα κι εμάς που πόνεσε η πλάτη μας από τόσο βάρος, από τόση πίεση, από τόσες απαιτήσεις χωρίς καμία αναγνώριση.

Αυτά τα καθαρά βλέμματα χρειάζεται η χώρα. Αυτά τα καθαρά μάτια. Και αυτά τα καθαρά, δυνατά χέρια. Για να μας ανεβάσουν πάλι ψηλά.
Σ ευχαριστούμε βρε Δημήτρη!

ipop.gr