Ο μεγάλος επαναστάτης, ο αντιπρόεδρος της Επαναστατικής Εθνικής Κυβερνήσεως της 21ης Απριλίου, ο Στρατηγός Στυλιανός Παττακός πέρασε στην αιωνιότητα. Πλήρης ημερών σε ηλικία 104 ετών, «έφυγε» σήμερα το απόγευμα στην ταπεινή του οικεία στα Πατήσια. Λίγες ημέρες πρίν κάποιο αδίστακτοι είχαν διαρρήξει την οικεία του. Ο μεγάλος Έλληνας γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1912 στην Αγία Παρασκευή Αμαρίου στο Ρέθυμνο. Η απώτερη καταγωγή του ήταν από την παλία βυζαντινή οικογένεια των Σκορδίλιδων. Φοίτησε αρχικά στις Σχολές Υπαξιωματικών και εισήλθε στην Σχολή Ευελπίδων το 1934, απ’ όπου αποφοίτησε το 1937 με το βαθμό του ανθυπιλάρχου Συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ως διοικητής ίλης της 11ης Ομάδος Αναγνωρίσεως της 11ης Μεραρχίας Πεζικού, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής ήταν μέλος της εθνικής αντιστασιακής οργάνωσης «Όμηρος». Έλαβε μέρος στην καταστολή της κομμουνιστικής θηριωδίας στα Δεκεμβριανά, και πολέμησε στον Συμμοριτοπόλεμο ως διοικητής της ίλης αρμάτων μάχης Κένταυρος και παρασημοφορήθηκε με τρία αριστεία ανδρείας, επτά πολεμικούς σταυρούς, δύο μετάλλια εξαίρετων πράξεων. Στη συνέχεια σπούδασε στη Ανωτάτη Σχολή Πολέμου φτάνοντας στον βαθμό του Ταξιάρχου, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του ΚΕΤΘ. Ήταν παντρεμένος με την Δήμητρα Νικολαΐδη, κόρη του Νικόλαου Γεωργίου Νικολαΐδη, συμβούλου του Ελεγκτικού Συνεδρίου και απέκτησαν δύο κόρες. Συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967 όντας Διοικητής του ΚΕΤΘ στο Γουδί, έχοντας επιτελικό ρόλο στην κατάληψη των σημείων των Αθηνών. Στην Επαναστατική Κυβέρνηση ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών, μέχρι το 1971, οπότε και ανέλαβε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης ως το 1973. Έμεινε στην ιστορία ως ο «άνθρωπος με το μυστρί» καθώς ήταν εκείνος ο οποίος εγκαινίαζε τα εκατοντάδες δημόσια έργα της Επαναστατικής Κυβέρνησης. Με την έλευση του καραμανλισμού, συνελήφθη στις 23 Οκτωβρίου 1974 μαζί με τους συνεπαναστάτες του, με το βάση τον νομικό έκτρωμα του «Δ’ Ψηφίσματος» και φυλακίστηκε στην Κέα. Στη παράνομη και αντισυνταγματική δίκη – παρωδία που ακολούθησε το Πενταμελές Εφετείο τον έκρινε ένοχο στάσης και εσχάτης προδοσίας και τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη από τον κουφό για μετριάσει τις αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 αποφυλακίστηκε λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του, όπως φημολογείται με προσωπική εντολή του Γεωργίου Παπαδοπούλου, με την υποχρέωση να δίνει το παρόν ανά 15 ημέρες στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και ανά 5 μήνες στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων!! Το άθλιο μεταπολιτευτικό καθεστώς τον καθαίρεσε από τον βαθμό του Ταξιάρχου, και δεν ελάμβανε ούτε καν σύνταξη! Τους βαθμούς και τα αριστεία ανδρείας όμως ο Στυλιανός Παττακός τα είχε κερδίσει στο πεδίο της μάχης, και όχι στα πολιτικά γραφεία… Αφοσιώθηκε στο συγγραφικό έργο, και τα βιβλία του ήταν η μοναδική πηγή εσόδων που είχε, παρόλο που τα περισσότερα τα πρόσφερε δωρεάν στους νέους. Υπήρξε ένας σεμνός και ταπεινός άνθρωπος, με βαθιά και άδολη πίστη ...
Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/stratigos-pattakos-nekros-stratigos-pattakos-eleftheros/ © www.elkosmos.gr
Ένας εκ των πρωτεργατών και αντιπρόεδρος του στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου, ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός, πέθανε σε ηλικία 104 ετών σήμερα το απόγευμα στην οικία του στα Πατήσια. Λίγες ημέρες πριν είχαν διαρρήξει το σπίτι του. Ο Παττακός γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1912 στην Αγία Παρασκευή Αμαρίου στο Ρέθυμνο.
Ήταν ...
παντρεμένος με την Δήμητρα Νικολαΐδη και είχε δύο κόρες. Συμμετείχε ενεργά στην στρατιωτική επέμβαση της 21ης Απριλίου 1967 όντας Διοικητής του ΚΕΤΘ στο Γουδί, έχοντας επιτελικό ρόλο στην κατάληψη των σημείων των Αθηνών. Στην στρατιωτική κυβέρνηση ανέλαβε υπουργός εσωτερικών, μέχρι το 1971, οπότε και ανέλαβε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ως το 1973. Έμεινε στην ιστορία ως ο «άνθρωπος με το μυστρί» καθώς ήταν εκείνος ο οποίος εγκαινίαζε τα δημόσια έργα της στρατιωτικής κυβέρνησης.
Κατά την μεταπολίτευση συνελήφθη στις 23 Οκτωβρίου 1974 μαζί με τους άλλους πρωτεργάτες της 21ης Απριλίου και με βάση το «Δ’ Ψήφισμα» φυλακίστηκε στην Κέα. Στη δίκη που ακολούθησε το Πενταμελές Εφετείο τον έκρινε ένοχο στάσης και εσχάτης προδοσίας και τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 αποφυλακίστηκε λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του με την υποχρέωση να δίνει το παρών ανά 15 ημέρες στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και ανά 5 μήνες στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Καθαιρέθηκε από τον βαθμό του ταξιάρχου και δεν ελάμβανε σύνταξη.
